Leven

Oudejaarsavond, door Charles Lamb

Oudejaarsavond, door Charles Lamb


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

Charles Lamb, een accountant in India House in Londen, die al meer dan 30 jaar en verzorger voor zijn zus Mary (die in een vlaag van manie hun moeder dood had gestoken), was een van de grote meesters van het Engelse essay.

Lamb, de meest intieme van de vroege 19e-eeuwse essayisten, vertrouwde op stilistische kunstgrepen ("gril-whams", zoals hij verwees naar zijn antieke dictie en vergezochte vergelijkingen) en een gekunstelde personage die bekend stond als "Elia". Zoals George L. Barnett heeft opgemerkt, "suggereert het egoïsme van Lamb meer dan de persoon van Lamb: het ontwaakt in de lezer reflecties van verwante gevoelens en genegenheden" (Charles Lamb: The Evolution of Elia, 1964).

In het essay "New Year's Eve", dat voor het eerst verscheen in het januari 1821 nummer van The London Magazine, Denkt Lamb nadenkend na over het verstrijken van de tijd. Misschien vind je het interessant om Lamb's essay te vergelijken met drie andere in onze collectie:

  • "At the Turn of the Year", door Fiona Macleod (William Sharp)
  • "Vorig jaar", door Horace Smith
  • "The New Year", door George William Curtis
  • "Januari in de Sussex Woods," door Richard Jefferies

Oudjaarsavond

van Charles Lamb

1 Elke man heeft twee geboortedagen: ten minste twee dagen in elk jaar, waardoor hij het tijdsverloop omdraait, omdat dit zijn sterfelijke duur beïnvloedt. De ene is dat wat hij op een bijzondere manier noemt zijn. In de geleidelijke verwachting van oude vieringen is deze gewoonte om onze juiste geboortedag te pleiten bijna verdwenen, of wordt overgelaten aan kinderen, die helemaal niets over de zaak nadenken, noch iets anders begrijpen dan cake en sinaasappel. Maar de geboorte van een nieuw jaar is van een belang dat te breed is om vooraf door koning of schoenmaker te worden toegestaan. Niemand beschouwde de eerste van januari met onverschilligheid. Het is datgene waarvan allen hun tijd dateren, en rekenen op wat overblijft. Het is de geboorte van onze gemeenschappelijke Adam.

2 Van alle geluiden van alle klokken - (klokken, de muziek die het dichtst bij de hemel grenst) - is het plechtigste en meest ontroerende het geluid dat het oude jaar luidt. Ik hoor het nooit zonder mijn geest te verzamelen tot een concentratie van alle beelden die in de afgelopen twaalf maanden zijn verspreid; alles wat ik heb gedaan of geleden, uitgevoerd of verwaarloosd - in die betreurde tijd. Ik begin de waarde ervan te kennen, zoals wanneer een persoon sterft. Het heeft een persoonlijke kleur nodig; noch was het een poëtische vlucht in een tijdgenoot, toen hij riep
 

Ik zag de rokken van het vertrekkende jaar.

Het is niet meer dan datgene waar we allemaal bewust van zijn in dat afscheid nemen. Ik ben er zeker van dat ik het voelde, en iedereen voelde het gisteravond met mij; hoewel sommige van mijn metgezellen er eerder bij betrokken waren om een ​​opwinding te manifesteren bij de geboorte van het komende jaar, dan enige tedere spijt voor het overlijden van zijn voorganger. Maar ik ben geen van degenen die ...
 

Welkom de komst, stuur de afscheidende gast.

Ik ben van nature van nature verlegen voor nieuwigheden; nieuwe boeken, nieuwe gezichten, nieuwe jaren, van een mentale wending die het moeilijk maakt om de prospect onder ogen te zien. Ik heb bijna opgehouden te hopen; en ben alleen optimistisch in het vooruitzicht van andere (voormalige) jaren. Ik duik in verloren visies en conclusies. Ik ontmoet pell-mell met teleurstellingen uit het verleden. Ik ben harnasbestendig tegen oude ontmoedigingen. Ik vergeef of overwin oude tegenstanders. Ik speel opnieuw voor de liefde, zoals de gamesters het zeggen, games, waarvoor ik ooit zo dierbaar was. Ik zou nu nauwelijks een van die ongewenste ongelukken en gebeurtenissen in mijn leven omdraaien. Ik zou ze niet meer willen veranderen dan de incidenten van een goed gekunstelde roman. Volgens mij is het beter dat ik zeven van mijn gouden jaren heb weggegooid, toen ik in het schone haar en de schone ogen van Alice W - was geduwd, dan dat zo gepassioneerd een liefdesavontuur verloren zou gaan . Het was beter dat onze familie die erfenis had gemist, waar de oude Dorrell ons voor bedrogen had, dan dat ik op dit moment tweeduizend pond zou moeten hebben in bancoen zonder het idee van die misleidende oude schurk.

3 In een mate onder de mannelijkheid is het mijn zwakheid om terug te blikken op die vroege dagen. Bevorder ik een paradox, wanneer ik zeg, dat, na het ingrijpen van de interventie van veertig jaar, een man verlof kan hebben om lief te hebben zichzelf, zonder de toerekening van zelfliefde?

4 Als ik iets van mezelf weet, kan niemand wiens geest introspectief is - en die van mij pijnlijk is - minder respect hebben voor zijn huidige identiteit dan voor de man Elia. Ik weet dat hij licht en ijdel en humeurig is; een beruchte klootzak; verslaafd aan ****: afkerig van raad, noch aannemen, noch aanbieden; - *** bovendien; een stamelende buffoon; wat jij wil; leg het op en spaar niet; Ik onderschrijf het allemaal, en nog veel meer, dan je bereid kunt zijn om aan zijn deur te liggen - maar voor het kind Elia - dat "andere ik" daar op de achtergrond - ik moet afscheid nemen om te koesteren de herinnering aan die jonge meester - met zo weinig verwijzing, protesteer ik tegen deze stomme wisseling van vijfenveertig, alsof het een kind van een ander huis was geweest, en niet van mijn ouders. Ik kan om vijf, en ruwere medicijnen huilen om zijn geduldige pokken. Ik kan zijn arme, koortsige hoofd op het zieke kussen van Christus leggen en er verbaasd mee wakker worden van de zachte houding van moederlijke tederheid die erover hangt, dat onbekende zijn slaap heeft bekeken. Ik weet hoe het kromp van de minste kleur van valsheid. God helpe je, Elia, hoe ben je veranderd! U bent verfijnd. Ik weet hoe eerlijk, hoe moedig (voor een zwakkeling) het was - hoe religieus, hoe fantasierijk, hoe hoopvol! Van wat ik niet ben gevallen, als het kind dat ik me herinner inderdaad mezelf was, en niet een of andere slinkende voogd, die een valse identiteit presenteerde, om de regel te geven aan mijn ongeoefende stappen en de toon van mijn morele wezen te regelen!

5 Dat ik dol ben op het geven van meer dan hoop op sympathie, in zo'n terugblik, kan het symptoom zijn van een of andere ziekelijke eigenaardigheid. Of is het te wijten aan een andere oorzaak; eenvoudig, omdat ik zonder vrouw of gezin ben, heb ik niet geleerd mezelf voldoende uit mezelf te projecteren; en omdat ik geen eigen nakomelingen heb om mee te doen, keer ik terug naar mijn geheugen en neem ik mijn eigen vroege idee aan, als mijn erfgenaam en favoriet? Als deze speculaties u fantastisch lijken, lezer (een drukbezette man, misschien), als ik uw sympathie betreed en alleen maar verwaand ben, trek ik me terug, ondoordringbaar om te bespotten, onder de spookwolk van Elia.

6De oudsten, met wie ik ben opgevoed, waren van een karakter dat de heilige naleving van een oude instelling waarschijnlijk niet zou laten ontglippen; en het luiden van het Oude Jaar werd door hen bewaard met omstandigheden van bijzondere ceremonie. In die dagen klonk het geluid van die middernachtgeluiden, hoewel het hilariteit in mijn hele omgeving leek op te wekken, nooit gefaald om een ​​serie nadenkende beelden naar mijn zin te brengen. Toch bedacht ik toen nauwelijks wat het betekende, of zag het als een afrekening die mij bezighield. Niet alleen de kindertijd, maar de jongeman tot dertig voelt praktisch nooit dat hij sterfelijk is. Hij weet het inderdaad, en, indien nodig, zou hij een preek kunnen prediken over de kwetsbaarheid van het leven; maar hij brengt het niet thuis bij zichzelf, net zomin als we op een hete juni de koude dagen van december ons kunnen voorstellen. Maar zal ik nu een waarheid bekennen? Ik voel deze audits maar te krachtig. Ik begin de waarschijnlijkheden van mijn duur te tellen, en wrok te koesteren over de besteding van momenten en kortste periodes, zoals vrekkever. Naarmate de jaren afnemen en korter worden, heb ik meer rekening gehouden met hun menstruatie en zou ik graag mijn ineffectieve vinger op de spaak van het grote wiel leggen. Ik ben niet tevreden om te overlijden "als een shuttle van een wever." Die metaforen troosten me niet, en verzachten de onverteerbare trek van sterfelijkheid niet. Ik geef er niet om meegevoerd te worden met het getij, dat het menselijke leven soepel tot in de eeuwigheid draagt; en terughoudend zijn in de onvermijdelijke koers van het lot. Ik ben verliefd op deze groene aarde; het gezicht van stad en land; de onuitsprekelijke landelijke eenzaamheid en de zoete veiligheid van straten. Ik zou hier mijn tabernakel opzetten. Ik ben tevreden om stil te staan ​​op de leeftijd waarop ik ben aangekomen; Ik en mijn vrienden: niet jonger, niet rijker, geen knapper zijn. Ik wil niet gespeend worden door leeftijd; of laten vallen, zoals zachte vruchten, zoals ze zeggen, in het graf. Elke wijziging, op deze aarde van mij, in dieet of in logies, maakt me verward en verbijstert. Mijn huisgoden planten een vreselijke vaste voet en worden niet zonder bloed geroot. Ze zoeken niet vrijwillig naar de oever van Lavinia. Een nieuwe staat van zijn wankelt me.

7 Zon en lucht, en wind, en eenzame wandelingen, en zomervakanties, en de groenheid van velden, en de heerlijke sappen van vlees en vissen, en de samenleving, en het vrolijke glas, en kaarslicht, en vuur-kant gesprekken, en onschuldige ijdelheden en grappen, enironie zelf- gaan deze dingen uit met het leven?

8 Kan een geest lachen, of zijn magere kanten schudden, als je aardig tegen hem bent?

9 En jij, mijn middernacht schatjes, mijn folio's! moet ik afscheid nemen van de intense vreugde dat ik jou (enorme armvol) in mijn omhelzingen heb? Moet kennis tot mij komen, als het al komt, door een onhandig experiment van intuïtie, en niet langer door dit vertrouwde leesproces?

<10 Zal ik daar genieten van vriendschappen, die de lachende aanwijzingen willen hebben die mij hier wijzen, - het herkenbare gezicht - de "zoete zekerheid van een blik" -?

11 In de winter achtervolgt en achtervolgt mij deze ondraaglijke neiging tot sterven - om het zijn zachtste naam te geven - meer in het bijzonder. In een geniale middag in augustus, onder een zinderende lucht, is de dood bijna problematisch. Op die momenten genieten zulke arme slangen als ikzelf van een onsterfelijkheid. Dan breiden we uit en ontluiken. Dan zijn we weer zo sterk, weer dapper, weer wijs en nog veel groter. De ontploffing die me nipt en doet krimpen, brengt me in gedachten aan de dood. Alle dingen verbonden aan het onstoffelijke, wacht op dat meestergevoel; koud, gevoelloosheid, dromen, verwardheid; maanlicht zelf, met zijn schimmige en spectrale verschijningen, - die koude geest van de zon, of Phoebus 'zieke zuster, zoals die onvruchtbare die in de Canticles werd veroordeeld: - Ik ben geen van haar minions - ik houd vast aan de Pers.

12 Alles wat mij dwarsboomt of mij uit de weg zet, brengt de dood in mijn gedachten. Alle gedeeltelijke kwaden, zoals humeur, komen die pest in de hoofdstad tegen. Ik heb sommigen een onverschilligheid voor het leven horen beweren. Zulken zijn het einde van hun bestaan ​​als toevluchtsoord; en spreken van het graf als van enkele zachte armen, waarin ze kunnen sluimeren als op een kussen. Sommigen hebben de dood achtervolgd, maar ik zeg u, vuile, lelijke fantoom! Ik verafschuw, verafschuw, execrate en (met broeder John) geef je zesduizend duivels, in geen geval verontschuldigd of getolereerd, maar gemeden als een universele adder; om gebrandmerkt te worden, verboden te worden en kwaad over gesproken te worden! Op geen enkele manier kan ik ertoe gebracht worden u te verteren, gij dunne, melancholieOntbering, of meer beangstigend en verwarrendPositief!

13 Die tegengif, voorgeschreven tegen de vrees voor u, is helemaal frigide en beledigend, net als u. Voor welke voldoening heeft een man, dat hij 'met koningen en keizers in de dood zal gaan liggen', die in zijn leven nooit de samenleving van zulke bedgenoten had begeerd? - of, voor de zekerheid, dat 'zo de schoonste gezicht verschijnt? "- waarom, om mij te troosten, moet Alice W ---- n een kabouter zijn? Bovenal vat ik walging op van die onbeschaamde en onterechte vertrouwdheden, gegraveerd op uw gewone grafstenen. Elke dode moet het op zich nemen om mij te onderwijzen met zijn walgelijke waarheid, dat "zoals hij nu is, ik dat binnenkort moet zijn". Niet zo kort, vriend, misschien, zoals je denkt. Ondertussen leef ik nog. Ik loop rond. Ik ben twintig van je waard. Ken uw beters! Uw oudejaarsdagen zijn voorbij. Ik overleef, een vrolijke kandidaat voor 1821. Nog een beker wijn - en terwijl die omkeren bel, die net nu treurig de gevolgen van 1820 reciteerde, vertrok, met veranderde tonen wellustige ringen in een opvolger, laten we ons afstemmen op zijn peal de lied gemaakt bij een soortgelijke gelegenheid, door de hartelijke, vrolijke Mr. Cotton. -

HET NIEUWE JAAR
Hark, de haan kraait en je heldere ster
Vertelt ons, de dag zelf is niet ver;
En zie waar, uit de nacht komend,
Hij verguld de westelijke heuvels met licht.
Met hem verschijnt de oude Janus,
In het toekomstige jaar gluren,
Met een blik die lijkt te zeggen,
Het vooruitzicht is op die manier niet goed.
Zo ontstaan ​​we slechte gezichten om te zien,
En 'krijgen onszelf profeteren;
Wanneer de profetische angst voor dingen
Een meer kwellend onheil brengt,
Meer vol van ziel-kwellende gal,
Dan kunnen ergste kattenkwaad overkomen.
Maar blijf! maar blijf! denkt mijn zicht,
Beter geïnformeerd door helderder licht,
Onderscheidt sereniteit in dat voorhoofd,
Dat leek allemaal samen maar nu.
Zijn omgekeerde gezicht kan afkeer vertonen,
En frons op de kwalen zijn voorbij;
Maar dat wat er op deze manier uitziet, is duidelijk,
En glimlacht naar het pasgeboren jaar.
Hij ziet er ook zo hoog uit,
Het jaar ligt open voor zijn oog;
En alle open momenten zijn
Naar de exacte ontdekker.
Toch glimlacht hij steeds meer
De gelukkige revolutie.
Waarom zouden we dan vermoeden of vrezen
De invloeden van een jaar,
Dus lacht ons de eerste morgen toe,
En spreekt ons goed zodra we geboren zijn?
Pest niet! de laatste was ziek genoeg,
Dit kan niet anders dan beter bewijs leveren;
Of, in het slechtste geval, terwijl we doorspoelden
Het laatste, waarom kunnen we dit ook doen;
En dan zou de volgende in reden
Wees supergoed cellulair:
Voor de ergste kwalen (we zien dagelijks)
Heb geen eeuwigheid meer,
Dan de beste fortuinen die vallen;
Dat brengt ons ook waarheen
Langer hun wezen om te ondersteunen,
Dan die van de andere soort:
En wie heeft een goed jaar op drie,
En toch repinesert op het lot,
Lijkt ondankbaar in de zaak,
En verdient niet het goede dat hij heeft.
Laat ons dan de nieuwe gast verwelkomen
Met wellustige brimmers van het beste;
Vreugde moet altijd geluk ontmoeten,
En maakt e'en Disaster zoet:
En hoewel de prinses haar de rug toekeert,
Laten we ons maar in een zak steken,
We kunnen beter veruit standhouden,
Tot het volgende jaar waar ze mee te maken heeft.

14 Hoe zeg u, lezer - smakken deze verzen niet naar de ruwe grootmoedigheid van de oude Engelse ader? Versterken zij niet als een hartelijk; het vergroten van het hart, en productief van zoet bloed en gulle geesten, in het brouwsel? Waar zijn die angst voor de dood, zojuist uitgedrukt of getroffen? Doorgegeven als een wolk - geabsorbeerd in het zuiverende zonlicht van heldere poëzie - schoon weggespoeld door een golf van echte Helicon, je enige spa voor deze hypochondries - En nu nog een kopje van de gulle! en een vrolijk nieuwjaar, en velen van jullie, mijn meesters!

"New Year's Eve," door Charles Lamb, werd voor het eerst gepubliceerd in het januari 1821 nummer vanThe London Magazine en was opgenomen inEssays of Elia, 1823 (herdrukt door Pomona Press in 2006).


Bekijk de video: Pyromusical Oudejaarsavond 20172018 (Oktober 2022).

Video, Sitemap-Video, Sitemap-Videos